Τελευταίο Άρθρο

ΜΝΗΜΗ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΛΑΖΑΡΗ

Εικόνα
Του Ανδρέα Χριστοφόρου
2 Δεκεμβρίου

Δέκα χρόνια, 1996-2006, δέκα χρόνια της Πατρικής Αγάπης του σε μένα!

Δέκα χρόνια, καθημερινής κοινωνίας Ζωής, μεταφοράς δεδομένων Αγίου Πνεύματος!

Δέκα χρόνια τρυφής και τροφής, καρδιακής και εν Χριστώ αλληλοπεριχώρησης, μετά του αγιασμένου  Γέροντος Αμβροσίου.

Ευφραίνομαι και νοσταλγώ τις ημέρες, τις ώρες, τις στιγμές που ήταν χρόνος άχρονος, εν Πνεύματι Αγίω!

Εκεί, στη συμβολή των οδών Ξηρογιάννη και Περιάνδρου στα Άνω Ιλίσια, σε διαμέρισμα που ερχόταν για λόγους υγείας από Οκτώβρη μέχρι και Απρίλιο κάθε χρόνο, δίπλα στο Γραφείο μου, διακόσια μέτρα, πρωί, μεσημέρι, απόγευμα.

Το πρωί μαζί στο καφεδάκι: Λόγοι Πνευματικοί, νουθεσίες, μεταφορά Ζωής!
Πολλά μεσημέρια τρώγαμε μαζί και τα απογεύματα ήθελε μια βόλτα έξω με το αυτοκίνητο να ξεσκάσει από την κλεισούρα.
Ενδιάμεσα δεχόταν πολλά τηλεφωνήματα  και επισκέψεις.

Ο Αγιασμένος Πατέρας της Εκκλησίας, που νεότατος οδηγήθηκε από Άγνωστο Νεανία (τον άγιο Άγγελό του) στο Άγιον Όρος και που, χωρίς ποτέ να …

Η ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΦΕΣΕΩΣ ΑΜΑΡΤΙΩΝ


Του Ανδρέα Χριστοφόρου

Η μεγαλύτερη αμαρτία μας δεν είναι που αμαρτάνουμε και δεν μετανοούμε, αλλά που ΘΕΛΟΥΜΕ να αμαρτάνουμε και να μη μετανοούμε!

Αυτή η θέληση είναι κρυμμένη ως επιθυμία μέσα στην καρδιά μας. Γι` αυτό δεν υπάρχει συντριβή, θρήνος και πένθος για την αμαρτωλότητά μας.

Διότι βλέπουμε την αμαρτία σαν πράξη ή λογισμό.

Ο λογισμός και η πράξη είναι η πραγματοποίηση της αμαρτίας, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΑΜΑΡΤΙΑ ΜΑΣ.

Η αμαρτία μας είναι Η ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΡΥΜΜΕΝΗ ΚΑΙ ΜΥΣΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ.

Η ουσία της αμαρτίας είναι η επιθυμία, ο λογισμός είναι η λογική επεξεργασία της αμαρτίας.

Ο λογισμός επιλέγει ποιές αμαρτίες θα γίνουν πράξη, ποιές θα παραμείνουν κρυφές ως επιθυμίες μόνο, διότι η πραγμάτωσή τους δεν μας συμφέρει, δημιουργεί περισσότερα προβλήματα.

Ο λογισμός επιλέγει σε ποιούς θα γίνει η αμαρτία πράξη, σε ποιό χρόνο και με ποιό τρόπο.

Αλλά η ουσία της αμαρτίας είναι η ΕΠΙΘΥΜΙΑ, που μένει πάντοτε κρυμμένη στην καρδιά.

Εάν η εξομολόγησή μας στον Θεό, στον Ιερέα ή στον άνθρωπο γίνεται από καρδίας, δηλαδή ΩΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑ, τότε γίνεται με συντριβή και πένθος, διότι, όταν βλέπουμε και εξομολογούμαστε την αμαρτία ως καρδιακή επιθυμία, νιώθουμε ότι μας αποξενώνει από τον Θεό και τους ανθρώπους και αυτή η αποξένωση, από τη μια, και η επιθυμία επαναφοράς της Αγάπης του Θεού και των ανθρώπων μέσα μας, από την άλλη, γεννά τη συντριβή, τον πόνο και το πένθος.

Το πένθος από την αποξένωσή μας από την Αγάπη του Θεού προκαλεί το Έλεος του Θεού, που μας πλησιάζει δια του Χριστού, εν Πνεύματι Αγίω και μας παρακαλεί, δηλαδή μας παρηγορεί, συγ-χωρώντας μας, αποκαλυπτόμενος σε μας!

Έτσι ζούμε την Παρουσία του Θεού μυστικά στην καρδία μας, νιώθοντας τον καρπό του Αγίου Πνεύματος:
Αγάπη, Χαρά, Ειρήνη, Πίστης, Πραότης, Εγκράτεια, Αγαθωσύνη.

Όταν εξομολογούμαστε βλέποντας την αμαρτία σαν πράξη και λογισμό μόνο και όχι ως επιθυμία, ως πόθο, τότε η ουσία της αμαρτίας, δηλαδή η επιθυμία της αμαρτίας μένει ΑΝΕΞΟΜΟΛΟΓΗΤΗ, γι` αυτό δεν νιώθουμε τον Καρπό του Αγίου Πνεύματος.

Η αίσθηση ή όχι της Άφεσης των αμαρτιών, του καρπού του Αγίου Πνεύματος και της Παρουσίας του Θεού μέσα μας, είναι το κριτήριο, εάν εξομολογηθήκαμε και συγχωρεθήκαμε από τον Θεό, τον Ιερέα και τους ανθρώπους.

Εάν δεν αισθανόμαστε Άφεση, Ειρήνη, Χαρά, τη μυστική Παρουσία του Χριστού μέσα μας, δεν εξομολογηθήκαμε, δεν προσευχηθήκαμε.

Διότι την ουσία και μητέρα της αμαρτίας την κρατάμε ζωντανή μέσα στην καρδιά μας.

Δεν εξομολογούμαστε, δεν ενεργοποιούμε το Μυστήριο της Μετάνοιας, ούτε της εξομολόγησης.

Επεξεργαζόμαστε το λογισμό και την πράξη της αμαρτίας και κοινοποιούμε αυτή την επεξεργασία στον Θεό με τη νομιζόμενη Μετάνοια και στον Ιερέα με τη νομιζόμενη εξομολόγηση.

Την ουσία της αμαρτίας, ως επιθυμία και ζωή, την κρατάμε στην καρδιά μας φυλαγμένη.

Γίνεται αυτό που λέει ο Χριστός, «ο λαός τοις χείλεσι με τιμά, η δε καρδία αυτών ΠΟΡΡΩ ΑΠΕΧΕΙ ΑΠ’ ΕΜΟΥ».

Ο λαός με τιμά (προσεύχεται, εξομολογείται) με τα χείλη του, η δε καρδία του είναι ΑΠΟΞΕΝΩΜΕΝΗ από Μένα.

Μα, αν είμαστε ενωμένοι με τον Θεό, νοιώθουμε την Άφεσή μας σαν ένα καρδιακό ξαλάφρωμα, ότι ένα βάρος έφυγε από την καρδιά μας, και ακόμα περισσότερο, τη συνεχώς αυξανόμενη Παρουσία του Χριστού, που γεννά πόθο Χριστού, Έρωτα Θεού.

Χρειαζόμαστε Πνευματική Καθοδήγηση, να μάθουμε να μετανοούμε, διότι χωρίς Μετάνοια δεν εισερχόμαστε στη Βασιλεία των Ουρανών ούτε στη Γη όταν ζούμε, ούτε στον Ουρανό όταν πεθά-νουμε.

Πρέπει «να έλθουμε εις εαυτόν», όπως ο Άσωτος, να συνειδητοποιηθούμε, για να γευόμαστε τις Αγκάλες τις Πατρικές, το δακτυλίδι της Ουράνιας Βασιλείας, τη Στολή την πρώτη, τον εαυτό μας ως Εικόνα Θεού, να τρώμε τον Μόσχο τον Σιτευτό, τον Ιησού Χριστό, για να ενωνόμαστε μαζί Του, τώρα και στους Ατελεύτητους Αιώνες.

Σχόλια

  1. Οντως φιλε Ανδρεα οι αμαρτωλες κρυφες της ψυχης επιθυμιες ειναι το αντλιοστασιο, οποθεν πηγαζουν ολες οι αμαρτιες μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πώς μπορώ να ευχαριστήσω τον Χριστό;

Το Μεγαλύτερο Μίσος μου.